Toen één van onze teamleden Chaos Legion (CL) in actie zag, zei hij: "is dit nu Devil May Cry 2?" Toegegeven, hij weet niet veel van de games die Capcom voor PS2 maakt, maar het is te begrijpen: het doffe kleurenpalet, de vagelijk neogotische architectuur, de slechtgehumeurde en acrobatische held en natuurlijk de ademloze actie betekenen allemaal dat vergelijkingen met Dante's recente wapenfeiten niet kunnen uitblijven. Kijk je echter verder dan dat, dan ontdek je dat DMC2 en Chaos Legion - ondanks de visuele overeenkomsten - twee behoorlijk verschillende beestjes zijn. Let wel: we zeggen behoorlijk verschillend en niet helemaal verschillend. Dat komt omdat bepaalde aspecten in de gameplay absoluut op elkaar lijken, maar de verschillen zijn groot genoeg dat we Capcom er niet van kunnen beschuldigen een oud spel in een nieuw jasje te hebben uitgegeven. Zijn naam is Legio, want zij zijn velenHet ziet eruit alsof iemand van Big C stiekem de verhaallijnen van Square's Big Tome O' RPG heeft 'geleend', want het verhaal van CL draait om twee voormalige vrienden, die bittere rivalen zijn geworden na de dood van een gezamenlijke liefde. Onze held Sieg Warheit lijkt verdacht veel op elke piekharige Final Fantasy-held die ooit zijn intrede deed, en de gemene naarling Victor Delacroix maakt duidelijk gebruik van dezelfde stijladviseurs als Sephiroth, de bozerik uit FFVII. Over samenhang is echter duidelijk veel minder nagedacht. Gelukkig zijn de cutscenes in ieder geval een feest voor het oog, ook al zijn ze dat niet voor de doorsnee gezonde geest. We kunnen hetzelfde zeggen over het spel zelf. Het moge dan geen spel zijn dat hoogbegaafden 's nachts uit hun slaap zal houden, maar het ziet er absoluut fantastisch uit. We hoopte aanvankelijk dat het een semistrategische beat-em-up met een groot aantal tegenstanders zou worden zoals bijvoorbeeld de Dynasty Warriors-serie. Dat lijkt bewaarheid te worden, maar CL is minder ambitieus en beperkter dan de inspanningen van Koei. Je speelt wel als één man die vecht tegen enorme legers (van goed ontworpen en akelig ogende monsters in plaats van mensen) en je gaat vaak naar andere levels zoals bij RPG, maar je bewandelt een lineair pad dat veel wegheeft van Space Invaders in uitwerking. Het doorsnee-level: een golf vijanden verschijnt, je geeft ze ervan langs met je machtige zwaard, je loopt naar het volgende gebied, er verschijnt een nieuwe golf vijanden, je geeft ze er weer van langs... enzovoort enzovoort. Snap je nu wat we bedoelen met de DMC2-vergelijkingen? Gelukkig is de uitvoer niet minder speelbaar en verzorgd dan wat we inmiddels van Capcom verwachten. Dat is echter niet genoeg om van Sieg's monsterdodende inspanningen een echte aanrader te maken - er zijn sloten generieke actiespellen te vinden. Wat van CL wel een aanrader maakt is het Legion-systeem, een vrij innovatieve speltaktiek waarbij Sieg een verscheidenheid aan spirituele lijfwachten kan oproepen en bevelen, wat zijn leven natuurlijk meermalen redt. Je wordt lekker gemaakt met Thanatos, de ultieme Legion, die helaas al snel door Victor wordt vernietigd. Het merendeel van het spel ben je dan weer bezig stad en land af te zoeken naar de negen stukken die je nodig hebt om hem weer in elkaar te zetten - een groeiende trend onder spelontwikkelaars momenteel. Natuurlijk pik je onderweg een groot aantal minder machtige Legions op, die allemaal bepaalde sterke en zwakke punten hebben in het gevecht tegen specifieke tegenstanders. Je kunt een geactiveerde Legion ook onafhankelijk of op bevel actie laten ondernemen - maar dan heb je het wel gehad voor wat betreft de tactische kant in CL.
Related
Related
Related
Related