ESU Class E03/103.1 in H0 (levertijd 3-7 dagen, afhankelijk van type) Metalen behuizing en chassis Meerdelige draaistelafdekkingen met echte veren en talrijke apart aangebrachte details Los aangebrachte remuitrusting met remblokken die op de wielen zijn uitgelijnd Apart aangebrachte handgrepen Koppelingen met kinematica in NEM-schacht Krachtige vijfpolige ESU-motor met twee uitgebalanceerde vliegwielen Aandrijving via cardanas/wormwiel naar drie assen, vier antislipbanden LokSound 5-decoder voor DCC-, Motorola®, M4- en Selectrix-modi Automatische aanmelding bij RailComPlus®- of mfx®-compatibele commandostations PowerPack-energiemodule voor ononderbroken stroomvoorziening Twee hoogwaardige luidsprekers voor optimaal luisterplezier Universele elektronica met inplugbare stroomopname voor wisseling tussen twee- en drie-railsystemen en vice versa Beide pantografen kunnen digitaal onafhankelijk worden geheven en neergelaten Gedigitaliseerde originele geluiden van een klasse 103.1 Sensorgestuurde geluiden bij het rijden door bochten en tijdens het remmen vlak voor het stoppen Richtingsafhankelijke verlichting wit/rood, koplampen uitschakelbaar bij gekoppelde trein, rangeerverlichting, apart schakelbare cabineverlichting, verlichte bestuurdersconsole en motorruimteverlichting Remvonken bij krachtig remmen Minimale radius = 360 mm Lengte over buffers = 224,1 mm De E03, geïntroduceerd met vier prototypes in 1965, en haar 145 zusterlocomotieven, gebouwd in serie vanaf 1970, waren al tijdens hun levensduur legendarisch. De Deutsche Bundesbahn ontwikkelde de E03, voornamelijk in samenwerking met Henschel en Krauss-Maffei, om lichte TEE-treinen met hoge snelheid door vlakke landschappen te vervoeren. De hogesnelheidstests voor geplande passagierstreinen met een snelheid van 200 km/u begonnen in 1965 met de E03 001. De bolvormige uiteinden en de elegante TEE-kleuren, ontwikkeld in windtunneltests, bepaalden meer dan 30 jaar het beeld van het snelvervoer in Duitsland. In 1969 wijzigde de DB de eisen voor de E03 en verhoogde het toegestane treingewicht voor de serielocomotieven tot 480 ton bij 200 km/u en 800 ton bij 160 km/u. Daarom werd het motorvermogen verhoogd tot 7780 kW. Uiterlijk verschilden de serielocomotieven, bekend als BR 103.1, aanzienlijk van de prototypes door de tweede ventilatorstrook in de zijwanden en de vereenvoudigde kleurstelling zonder zilveren bies tussen de paarse en beige vlakken. De bemanningsvereisten voor treinen met een maximale snelheid boven de 140 km/u maakten dat de laatste series locomotieven een ruimere cabine kregen om het werkcomfort voor twee machinisten te verhogen. Prototypelocomotief 103 004 kreeg in de jaren 70 eenpunts-stroomafnemers en een umbragrijs dak in plaats van zilver. Terwijl deze aanvankelijk werd ingezet voor reguliere treindiensten, omvatte het takenpakket al snel metingen en testdiensten, bijvoorbeeld in de aanloop naar de introductie van de ICE. De opening van het IC-treinsysteem voor tweedeklasrijtuigen in 1979 maakte van de 103 onvermoeibare werkpaarden. Hoewel de hogesnelheidslocomotieven voortdurend tot het uiterste werden gedreven, bleven ze indruk maken met hun betrouwbaarheid en waren ze tot ver na de eeuwwisseling onmisbaar bij DB AG. Het DB Museum houdt verschillende 103's operationeel voor speciale ritten, waaronder de 103 113.
