Söz gücünü sesten değil de nefesten alırsa aydınlık bir ruha bürünerek kelama dönüşür. Huzurdan Esintiler, kelam dünyasından ve kutsal karelerden kesitler sunuyor bize. işte muhterem müellif Ahmet Kurucan Bey’in anlatımıyla o karelerden biri: “Ortam, Hocaefendinin sohbet ortamı. Çetin kış şartlarında bile olsa her daim bir anne kucağı gibi bağrına aldığı her ruha, her gönle bahar meltemleri hissettiren, Hızır çeşmesi misali ağızlara kevser gibi içecekler içiren bir zemindeyiz. “Mekânın şerefi o mekâni şereflendiren insanın şerefi ile ölçülür.” özdeyişinde olduğu gibi şerefini sakın’inden alan bir salon burası. iki elin parmaklarının sayısını geçmeyecek kadar az bir insan topluluğu. Herkes dikkat kesilmiş Hocaefendi’yi dinliyor. O ise ağlıyor ve muhataplarından birine dönüp ismen hitap ederek: “Biz ne yaptık! Kitap okumaktan başka ne yaptık? Milletimizin, insanımızın zararına olan ne türlü davranışlarımız oldu?” Zaten ağlamaya teşne hisleri ile söylemeye başladığı bu sözlerin devamını getiremedi ve ağlamaya başladı. inanıyorum ki 73 yıllık hayatı film şeridi gibi gözünün önünden geçiyordu. Sadece şahsına değil, ülkesinin neredeyse hemen her bir ferdine yapılan bu haksız zulümler onu bir kez daha ağlatmaya yetmişti.” işte bu kitapta bunun gibi pek çok kutlu karenin aydınlık koridorlarında dolaşacaksınız. Ahmet Kurucan Bey bir sorumluluk bilinciyle bizim adımıza bu gözlemleri yapmasaydı, bunları bize aktarmasaydı bunun gibi hayatı öneme haiz pek çok kare kaybolup gidecek, belki de hiçbirimizin haberi olmayacaktı.
