M.Atilla Maraş` ın şiiri, sonsuza uzayan gökdelenlerin arasından, buz tutmuş anıları uyandırarak süzülüp gelir.``Aşktan güzel ne vardır?`` diyen şairin, künyesine aşkın yazılı olduğunu söylemesi, sıradan bir ifade değildir. Bu bana, ``ilim ancak aşkla olur`` diyen Biruni` yi, Descartes`i, Arabi` yi hatırlatıyor. Şairin bakışı farklı tabii ki, Fuzuli` nin o ünlü mısralarını okumaktan kendimi alamıyorum: Aşk imiş her ne var alemde İlim bir bir kıylü kaal imiş ancak Durmak bilmez bir akışta, dudağında eski güzelliklerin hasreti, gönlünde sevda ayetleriyle Maraş, hamd makamınında konuşturuyor kelimeleri. Bu onun politika kimliğinin parıltılı işaretidir aynı zamanda. Yeminle verilen bir sözden kaçanları uyarırken, binlerce yıllık geçmişin evrensel kültür temellerini serpiştiriyor mısralarına. Hüzün ve sevinç, kan ve süt, tohum ve toprak, gece ve ölü, deniz ve ova, Taha ve Yasin, Levha ve Kalem, su ve maya, diken ve çile ve daha pek çok unsur, özgün bir ahenkle giriyor şiire. En önemli ortak nokta AŞK. M. Atilla Maraş`ın künyesine yazılı olan aşk, fark edenler için müşterek bir temeldir ve şiirin en kıymetli hazinesidir.
