İnsan olmasaydı hayat olmazdı. İnsanlar ölseydi, acı olmazdı. Değilse, o zaman mutluluk ve acının, insan ve ölümün kardeş olduğunu anlamalıyız. İki dünyayı temsil eden iki kardeş. Bu mertebeden dolayıdır ki Zerdüştlük öğretisinden günümüzün ateşe tapanlarına yani Alevilerin felsefesine kadar bu iki hakikat, saflığın Allahı ve fesadın Allahı olarak isimlendirilmiştir. Bu gerçekten doğru mu değil mi? acı, dostlar ve ırmak burada kalsın artık. Ama çoğu insan kötülüğe hizmet eder. Aksi halde böyle bir durumda hayatın kaynağı kötülüktür. Kötülüğü tatmin ettikçe, canımı, en güzel varlığını, yani sırtının suyunu onun rahmine yerleştirdi, nihayet o mukaddes su, o kadında bir beden, bir can, bir insan oldu ve son O kadın henüz bir insan değildi, dünya ayağa kalktı, onu kendi içinde öldürdü ve onu yeryüzüne hediye etti.
