Hepimiz ideolojik “mahallelerde” ya??yoruz. Il?ml? da olsak, radikal de, belli bir çevreden ç?kam?yoruz. “Öteki” kabul etti?imiz ki?ilerle ileti?im kuram?yoruz. Hatta sürekli çat???yoruz.Bu ayr?mlar, ayr?l?klar ister istemez ayr?mc?l??a dönü?üyor. Ötekiyle diyalog kurmaya yeltenirsek, kendi mahallemizden olanlar ?öyle diyor: “Vay! Davay? satt?! Hain! Ötekilere yaranmaya çal???yor!..” Öteki mahalledekiler ise ?öyle diyor: “Kendi mahallesinde tutunamad?, bize yana??yor! Ki?isel ç?kar? için burada! Bizden de?il!..” Sonuç: Mahalleden ç?k?p Türkiye’ye geçemiyoruz. Bir bina dü?ünün, her odada bir grup ya??yor. Kimse salona inmiyor. Di?erleriyle bulu?muyor. Mesele, odadan ç?k?p salona inmekte. Bu, davay? satmak, kendinden vazgeçmek de?ildir. Türkiye’nin meselelerini hep birlikte, el ele vererek, uzla?arak çözebilece?imizi kabul etmektir. Salona inersek, kendi mahallemizdekiler de, di?er mahalledekiler de onurumuzu k?racak sözler söylüyor, davran??lar sergiliyorlar. Peki, bu i? nas?l olacak? Onurumuzu koruyarak kafesimizden, odam?zdan, mahallemizden nas?l ç?kabiliriz? Levent Gültekin, kendi maceras? üzerinden, “Onurlu Ç?k??”?n mümkün oldu?unu söylüyor. Son derece samimi, zihin aç?c? ve ?a??rt?c? bir anlat?mla okura ça?r?da bulunuyor, el uzat?yor.
