Sevgi, günümüzde en çok islenen ve kendisine ihtiyaç hissedilen konulardan biridir. Aslında sevgi bizim inanç ve gönül dünyamızın da hiç pörsümeyen gülüdür. Her seyden önce, Cenab-ı Hak, kâinatı muhabbet atkıları üzerinde bir dantela seklinde ördügü gibi varlıgın bagrında her zaman en büyüleyici bir edayla seslendirilen mûsikî de yine sevgidir. Aile, toplum ve milleti teskil eden fertler arasında en güçlü münasebet, sevgi münasebetidir. Sevgi, anne-babadan evlada sefkat seklinde, evlattan anne-babaya da saygı seklinde tecellî eder. Evrensel sevgi ise bütün kâinatta varlıgın her parçasına karsı yardımlasma ve dayanısma seklinde kendini gösterir. Öyle ki varlıgın ruhunda en hâkim unsur sevgidir. Âdeta her varlık, bir sevgi melodisi içinde, o kâinat çapındaki genis koronun bir ferdi olarak Allah’tan aldıgı büyülü bir nagmeyi, kendi üslûbu ile eda ve icra ediyor gibidir. Ancak, varlıktan insanlara, varlıktaki bir bireyden digerine karsı bu sevgi teatisi, irade üstü bir sekilde cereyan etmektedir. Çünkü iradesi olmayan varlıklarda tamamen ilâhî irade ve ilâhî mesîet hâkimdir. Bu açıdan insanlar, varlıktaki bu sevgi senfonisine iradeleriyle istirak ederek, mahiyetlerinde var olan sevgiyi gelistirip, insanca icra edebilmenin yollarını arastırırlar. Öyleyse her insan, ruhundaki sevginin suiistimal edilmesine meydan vermeden, kendi tabiatına karsı bir askınlık içinde, hem gerçek bir yardımlasma ve dayanısma ortaya koymalı hem de insanî veya fıtrî hukuk açısından varlıgın ruhuna yerlestirilmis bulunan genel âhengi mutlaka korumalıdır.
