Asrimizda tesirlerini bütün felsefe alemine hatta alemine hatta bütün düsünce dünyasina yayarak genisleten varolus felsefesinin dogusu geçen asrin baslarindadir. Hatta onun hazirliklarini Pascal´da bulmak kabil oluyor. II. Cihan Harbi´nden sonra pek acayip anlayislara yol açan bu felsefenin esasi sudur: Eski Yunan´dan beri felsefe, hakikat olarak esyanin özünü arastiriyordu. Öz, duyularla taninmayan, bir olan, hiçbir zaman degismedigi halde, degisen ve duyularla taninan bütün varliklarin esasi olan ve onlari var kilan seydir. Filozoflar, gaye olan bu meçhulü arastirmakla ise basliyorlardi. Enzistansiyalistler, akli karanliklarda kaybedici olan bu hareketin tersine olarak var olandan, bilinenden ve duyularla taninandan ise basladilar. Bu yoldan giderek gözlemle tahlilin götürebildigi yere kadar ilerlemeyi düsündüler. Böylelikle hakikati tanimaya çalismak varolus felsefesinin temelini teskil ediyor. Varolusçular, hakikat sudur veya budur demiyorlar. Bu yolda bir hipotez de ileri sürmüyorlar. Bunlarda hakikatin sezgisi yoluyla bir anda yakalanacak öz de mevcut degildir. Gerçek varolusu yakalayarak onda adim adim derinlesmemize yarayan taniyis bu felsefenin metodudur.
